På den andre sida av havet

0

Av Kristin Frafjord

Båten la frå kaia – no var det verkelege eventyret i gang. Om ei veke eller to ville eg vera framme. Eit nytt liv venta på den andre sida.

Eg hugsar ikkje kor lenge eg hadde vore på flukt. Alt det vonde heime virka så langt vekke no. Det var inga framtid der – berre mord, forfølging, svolt, sjukdom og eit styresett som ikkje er noko land verdig. Me bestemte oss for å flykta. Det var meg, veslesyster mi og mor mi. Pappa blei bortført då eg var liten og er mest sannsynleg død. Eg har to eldre sysken – begge blei valdtekne til døde då dei var tolv og 13 år gamle. Eg var ti år og klarte å gøyme meg, men hørte overgrepa. Lydane av barn som blir voldtatt så hardt at dei døyr av skadane forfølgjer meg framleis. Eg søv dårleg om nettene.

No var me der – på veg mot draumeland på andre sida av Middelhavet. Det har kosta mykje å kome så langt. Du kan ikkje berre bestille eit cruiseskip som fraktar deg gratis over. Me har måtte ofre alt me eigde. Hus, elektronikk, dyrebare arvesmykke, ting som har vore i familien i evigheitar har me ofra, berre for å komme hit. Til kysten, til lukta av saltvatn og fridom. Ahhh!

Avreisedagen kom. Me blei stua saman i ein liten robåt med eit trettitals andre. Desperate mammaer med små babyar, born i alle aldrar, ungdommar og vaksne. Alle var like desperate i blikket, men det var også håp å skimte i dei tomme blikka. Berre dei klarte seg over havet , då kunne dei starte eit nytt liv. Kanskje i Noreg? Kanskje guten på åtte år ville lære seg å lese i løpet av året? Ville jenta på ti få seg ein ny rosa kjole? Kjolen som hang til tørk då dei måtte flykte frå drap og herjingar i heimbygda. Kanskje vil den vesle guten eller jenta som ligg trygt og godt i mammas famn ein dag få universitetsutdanning? Kanskje jenta på 15 endeleg kan få ei venninne? Kanskje eg, som no er 19 ein dag vil lære meg å lese – skikkeleg.

Båten la frå kai, nokon gråt av glede. Dette var augneblikket dei hadde venta på. Alt det vonde blei tilbakelagt, no kunne ingen sjå seg tilbake. Eit nytt liv venta, måtte det berre gå bra.

Dei første dagane gjekk etter forholda fint. Det var nok mat og folk var fulle av adrenalin.  Den femte dagen derimot, byrja folk å bli slitne. Alle var slitne frå før, men det tek på å vere ute på havet i ingenmannsland utan å vite kva som vil skje. Mamma blei særs dårleg om kvelden. Ho klarte ikkje ta til seg næring etter at me reiste, og var utsvelta. Mamma døydde og liket blei kasta over bord. Eg gret, veslesyster gret med. Elleve år og foreldrelaus. No var det berre oss to og håpet igjen.

Båten byrja å lekke, folk blei desperate. Ville eg og veslesyster bli ein del av den tragiske drukningsstatistikken? Skulle me bli to av dei 3500 båtflyktningane som har mista livet det siste året? Skulle ikkje jenta få ein ny rosa kjole? Skulle ikkje guten lære seg å lese? Skal babyen som kunne fått universitetsutdanning og ein trygg heim ende sitt liv på botn av Middelhavet? Skal ikkje jenta på 15 få ei venninne? Og eg – skal eg døy som analfabet?

Aldri hadde me vore så nær som no. Var det berre hit og ikkje lenger me skulle komme? Håpet forsvann gradvis, sjølv om me såg målet der framme. Land. Italia.  Båten gjekk lenger og lenger ned. Desperat prøvde me å rope om hjelp.

I dag takkar eg skipet som kom å redda oss. Ikkje alle kom i land i live. Mamma ligg på botn av Middelhavet, det gjer vondt å vite. Eg har veslesyster her, og er takksam for at me klarte oss. Me er ikkje åleine, me er to av millionar som lev på flykt.

 

LEGG IGJEN EN KOMMENTAR

Please enter your comment!
Please enter your name here

Dette nettstedet bruker Akismet for å redusere spam. Lær om hvordan dine kommentar-data prosesseres.